گفته مىشود اول كاذب يعنى اشدّ الناس كذبا و چون اعلى مرتبه كفر جحود است و يهود با اينكه حق بر آنها ظاهر بود و پيغمبر را ميشناختند انكار ورزيدند و نسبت به او كافر شدند پس اول كافرند چنانچه در آيه ديگر ميفرمايد : وَ جَحَدُوا بِها وَ اسْتَيْقَنَتْها أَنْفُسُهُمْ « 1 » وَ لا تَشْتَرُوا بِآياتِي ثَمَناً قَلِيلًا اين جمله هم نظير آيه شريفه است كه در وصف منافقين گذشت أُولئِكَ الَّذِينَ اشْتَرَوُا الضَّلالَةَ بِالْهُدى يعنى از آيات واضحه الهى و نشانه‌هاى روشن و احكام و دستورات او براى منافع جزئى و كم ارزش دست برنداريد ، چنانچه نوع اهل دنيا براى منافع مختصرى دست از دين و شريعت بر ميدارند و سيره طايفه يهود كه غرق مال دنيا و منافع مادى بوده و هستند چنين است . وَ إِيَّايَ فَاتَّقُونِ يعنى از نافرمانى من بپرهيزيد و ايّاى مفعول فعل مقدر است كه كلمه فاتّقون دلالت بر آن دارد و كسره نون بر ياء متكلم محذوف دلالت دارد . [ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 42 ] وَ لا تَلْبِسُوا الْحَقَّ بِالْباطِلِ وَ تَكْتُمُوا الْحَقَّ وَ أَنْتُمْ تَعْلَمُونَ ( 42 ) ( حق و درست را بباطل و نادرست مشتبه نكنيد و حق را نپوشانيد و حال آنكه ميدانيد ) لبس و لبس با شبهة قريب المعنى است چنانچه التباس با اشتباه و فرق اين دو آنست كه شبهه در مورد جلوه كردن باطل به صورت حق ، و لبس در مورد جلوه دادن حق به صورت باطل استعمال مىشود ، و ظاهر آيه اشاره باينست كه يهود حقانيت اسلام و پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم و قرآن را به صورت باطل جلوه ميدادند با اينكه ميدانستند .

--> ( 1 ) - سورة النمل آيه 14